یک کیلومتر زیر قله سرسبز ایکنو در ژاپن و در تاریکی مطلق معدن قدیمی موزومی، تالاری پنهان شده است که بیشتر به معبدی علمی شبیه است تا یک آزمایشگاه فیزیک. این سازه غول‌پیکر، استوانه‌ای از فولاد ضدزنگ به ارتفاع یک ساختمان ۱۴ طبقه و قطری نزدیک به ۴۰ متر است.
درون این تالار، ۱۱٬۱۴۶ حباب شیشه‌ای غول‌پیکر به قطر ۵۰ سانتی‌متر با نظمی خیره‌کننده روی دیواره‌ها، سقف و کف چیده شده‌اند. هر یک از این گوی‌ها، سنسور نوری بسیار حساسی است که می‌تواند تابش‌های نامرئی را ثبت کند؛ چشم‌هایی طلایی که برای شکار نوترینوها ساخته شده‌اند.
این مجموعه با ۵۰ هزار تن آب فوق‌خالص پر می‌شود و سوپر کامیوکانده نام دارد؛ بزرگ‌ترین تله تاریخ بشر برای شناسایی فرارترین ذرات کیهان. نوترینوها به‌ندرت با ماده برهم‌کنش می‌کنند و همین ویژگی، شکار آن‌ها را به چالشی بی‌سابقه تبدیل کرده است.
اما همین شاهکار مهندسی، با یک نقص کوچک به لبه نابودی رسید. یک ترک یا ضعف میکروسکوپی در یکی از لوله‌های شیشه‌ای، باعث فروریختن آن شد. فشار آب و شوک ناشی از این فروریختن، در کمتر از ده ثانیه زنجیره‌ای از انفجارها را به راه انداخت و نزدیک به ۷۰۰۰ حسگر را از کار انداخت.
نتیجه، صحنه‌ای ویرانگر از خرده‌شیشه و فلز در عمق زمین بود. آشکارساز عظیم ژاپنی برای مدتی از مدار خارج شد و بازسازی آن سال‌ها زمان و هزینه سنگین برد. این حادثه نشان داد که حتی پیشرفته‌ترین آزمایشگاه‌های علمی نیز در برابر یک نقص کوچک، آسیب‌پذیرند و طراحی ایمنی در پروژه‌های بزرگ فیزیک ذرات تا چه اندازه حیاتی است.