بیش از هشت دهه از پایان جنگ جهانی دوم می‌گذرد، اما میراث آن در ژرفای اقیانوس آرام هنوز زنده است. لاشه‌های متعدد کشتی‌های جنگی که در آن دوران غرق شدند، اکنون در بستر دریا قرار دارند و با گذشت زمان، بدنه فلزی‌شان دچار فرسایش شده است.
این فرسایش باعث می‌شود سوخت باقی‌مانده در مخازن کشتی‌ها به تدریج به آب دریا نشت کند. سوخت یادشده حاوی ترکیبات شیمیایی سمی است و می‌تواند برای آبزیان و محیط زیست دریایی خطرآفرین باشد.
با این حال، دانشمندان به یافته‌ای غیرمنتظره دست پیدا کرده‌اند: در همان سوخت نشت‌کرده، جوامع متنوعی از باکتری‌ها زندگی می‌کنند. برخی از این میکروارگانیسم‌ها توانایی تجزیه مواد نفتی را دارند و می‌توانند در کاهش آلودگی نقش ایفا کنند.
این کشف نشان می‌دهد که لاشه‌های جنگی نه فقط به عنوان منابع آلاینده، بلکه به عنوان زیستگاه‌های میکروبی پیچیده نیز اهمیت دارند. پژوهشگران می‌گویند بررسی این جوامع می‌تواند به درک بهتر فرآیندهای طبیعی پاک‌سازی دریا و مدیریت پایدارتر بقایای کشتی‌های غرق‌شده کمک کند.
با توجه به ادامه نشت سوخت و آسیب‌پذیری اکوسیستم‌های دریایی، چنین مطالعاتی برای ارزیابی بلندمدت اثرات جنگ بر محیط زیست اقیانوس‌ها حیاتی به نظر می‌رسد.