زباله‌های الکترونیکی، از تلفن همراه و رایانه تا لوازم خانگی و تجهیزات صنعتی، تنها پسماندی معمولی نیستند؛ این مواد ترکیبی از فلزات ارزشمند و آلاینده‌های خطرناک‌اند که در صورت رهاسازی یا بازیافت غیراصولی، می‌توانند به یک بحران پنهان زیست‌محیطی تبدیل شوند.
برخلاف پسماندهای خانگی، بسیاری از قطعات الکترونیکی حاوی سرب، جیوه، کادمیوم، آرسنیک و ترکیبات آلی برومه هستند. نفوذ این مواد به خاک و آب‌های زیرزمینی، انتشار گازهای سمی در اثر سوزاندن کابل‌ها و قطعات، و تجمع فلزات سنگین در زنجیره غذایی، سلامت جوامع محلی و کارگران غیررسمی را تهدید می‌کند.
در بسیاری از کشورها، بخشی از زباله‌های الکترونیکی به روش‌های ابتدایی و بدون تجهیزات ایمنی بازیافت می‌شود؛ سوزاندن سیم‌ها برای استخراج مس، شست‌وشوی اسیدی برای جداسازی طلا و تخلیه مستقیم محلول‌های سمی از جمله این روش‌هاست. این فرایندها نه‌تنها مواد باارزش را به شکل ایمن بازنمی‌گردانند، بلکه آلودگی را از محل دفن به هوا، آب و بدن انسان منتقل می‌کنند.
راه‌حل، تنها جمع‌آوری بیشتر نیست؛ نیاز به نظام بازیافت رسمی، آموزش مصرف‌کنندگان، مسئولیت گسترده تولیدکننده، طراحی محصولات با عمر طولانی‌تر و قابلیت تعمیر، و توسعه فناوری‌های پاک برای استخراج مواد است. بدون این چرخه، فناوری می‌تواند به میراثی آلوده تبدیل شود که هزینه پاک‌سازی آن از سود کوتاه‌مدت آن بیشتر است.