ولی‌الله درودیان، شاعر، غزل‌سرا و پژوهشگر ادبی، در ۸۸ سالگی درگذشت. او متولد ۱۳۱۷ در تفرش بود و در رشته علوم اجتماعی دانشگاه تهران تحصیل کرد و سپس در شرکت مخابرات ایران به کار مشغول شد.
فرهاد عابدینی، شاعر، درباره درگذشت او گفت: «تاریخ دقیق درگذشت را نمی‌دانم؛ متأسفانه او در بی‌خبری از دنیا رفت. فرزندش حتی به من هم نگفته بود؛ اگر نه من به دیگران اطلاع می‌دادم.» او درودیان را شاعری توانا، غزل‌سرایی برجسته و پژوهشگری بی‌نظیر توصیف کرد که جای خالی‌اش در جامعه ادبی و هنری احساس می‌شود.
برخی منابع تاریخ درگذشت او را ۱۹ مهرماه ۱۴۰۵ ذکر کرده‌اند. «تلخستان» و «آواز باد و باران» از مجموعه شعرهای اوست.
در حوزه پژوهش و تصحیح نیز آثاری از او برجای مانده است؛ از جمله «دهخدای شاعر»، «برگزیده و شرح آثار دهخدا»، «برگزیده و شرح آثار عبید زاکانی»، «صادق هدایت به روایت انجوی شیرازی»، «دهخدا چراغی که خاموش شد»، «مرگ پرنده» (برگزیده‌ای از شعرهای استاد حسین مسرور)، «نظامی گنجوی و برادران گریم»، «دهخدا، مرغ سحر در شب تار»، «در جستجوی سرچشمه‌های الهام شاعران» و «سرچشمه‌های مضامین شعر امروز ایران».