ونسان کمپانی، سرمربی بایرن مونیخ، پس از حادثه‌ای که به بستری‌شدن او انجامید، از بیمارستان مرخص شد. او که ۴۰ سال دارد، اکنون در خانه استراحت می‌کند و بنا بر ارزیابی‌های اولیه قرار است چند هفته از وظایف خود دور بماند. زمان دقیق بازگشت او به نیمکت بایرن هنوز مشخص نیست.
این حادثه زمانی رخ داد که کمپانی هنگام نظارت بر فعالیت تیم ذخیره بایرن در محل تمرین بیهوش شد. به گزارش رسانه‌های آلمانی، این اتفاق را نمی‌توان صرفاً یک رخداد جداافتاده دانست؛ زیرا نشانه‌هایی از فرسودگی جسمی و روانی شدید در ماه‌های گذشته درباره او وجود داشته است.
بر اساس گزارش‌ها، بازیکنان و مدیران بایرن مدتی از عادت‌های کاری سرمربی خود نگران بودند. ساعت کاری او گاهی به ۱۸ ساعت در روز می‌رسید. کمپانی فردی به‌شدت سخت‌کوش توصیف شده که با کمبود جدی خواب روبه‌رو بود و برای بیدارماندن، به‌ویژه در شب‌هایی که به تحلیل تاکتیکی می‌پرداخت، قهوه زیادی می‌نوشید. وعده‌های غذایی نامنظم و کنارگذاشتن ورزش منظم نیز از دیگر عادت‌های او عنوان شده است.
یک هفته پیش از بیهوش‌شدن، کمپانی به عفونت ویروسی شدیدی مبتلا شده بود که ناحیه لگن او را درگیر کرد. درد به حدی بود که بالا رفتن از پله یا ایستادن طولانی برایش دشوار شده بود. با وجود ضعف جسمی و توصیه پزشکان به استراحت، او بایرن را در برد ۶-۱ مقابل لایپزیگ در بوندس‌لیگا و تساوی ۲-۲ برابر آرسنال در لیگ قهرمانان اروپا هدایت کرد.
در رختکن ورزشگاه آلیانتس، خستگی کمپانی به جایی رسید که برای بازیابی توانش، بین دو نیمه و پس از پایان مسابقه با لایپزیگ روی مبل دراز کشید. چند روز بعد، بیهوش‌شدن او در محل تمرین باشگاه بار دیگر توجه‌ها را به فشارهای جسمی و روانی فوتبال حرفه‌ای جلب کرد. با این حال، علت پزشکی قطعی این اتفاق به‌طور رسمی اعلام نشده است.
پریسیلا مندس، روان‌شناس ورزشی، درباره فشارهای مربیان گفت: «مربی هم به مراقبت نیاز دارد. او نتیجه‌ها، تعارض‌ها، انتظارات و تصمیم‌هایی را مدیریت می‌کند که بر کل تیم اثر می‌گذارند؛ آن هم در روالی که اغلب فرصتی برای بازیابی باقی نمی‌گذارد.» به گفته او، فشار مداوم ممکن است حتی بیرون از باشگاه مربی را در حالت آماده‌باش نگه دارد؛ در فکر بازی بعدی باشد، تصمیم‌هایش را دوباره بررسی کند و مشکلات احتمالی را پیش‌بینی کند. این وضعیت به خواب لطمه می‌زند، اضطراب و خستگی را افزایش می‌دهد و در طول زمان ممکن است توجه، حافظه و تصمیم‌گیری را مختل کند.
مندس افزود: «باید دست از یکی‌گرفتن تعهد با همیشه در دسترس بودن برداریم. استراحت به معنای فاصله‌گرفتن از مسئولیت نیست؛ یعنی حفظ شرایطی که برای انجام درست آن مسئولیت لازم است.» او تأکید کرد که این تغییر نباید فقط به خود مربی وابسته باشد؛ اگر باشگاه در هر ساعتی پاسخ بخواهد و کسانی را که هیچ‌وقت متوقف نمی‌شوند ارزشمند بداند، تعیین حدومرز دشوارتر می‌شود. مربی برای جوان‌ترها هم الگو است و وقتی به محدودیت‌های خود احترام می‌گذارد، نشان می‌دهد مسئولیت حرفه‌ای و مراقبت از سلامت در کنار هم قرار دارند.
فرسودگی در فوتبال حرفه‌ای محدود به بازیکنان نیست و پیش از این نیز به توقف فعالیت مربیان نامدار انجامیده است. رالف رانگنیک در سال ۲۰۱۱ پس از تشخیص فرسودگی شغلی از سرمربیگری شالکه استعفا داد و گفت دیگر انرژی لازم برای انجام کارش را ندارد. یورگن کلوپ نیز هنگام اعلام جدایی از لیورپول توضیح داد که انرژی‌اش برای تحمل روال طاقت‌فرسای این شغل سال‌به‌سال کاهش یافته است. چنین نمونه‌هایی نشان می‌دهد سلامت روان و مدیریت بار کاری در فوتبال امروز باید بخشی از برنامه‌ریزی باشگاه‌ها باشد، نه موضوعی حاشیه‌ای.