دوره دکتری تخصصی در دانشگاه‌های ایران، به‌عنوان بالاترین مقطع آموزش عالی، ترکیبی از آموزش نظری و پژوهش مستقل است. داوطلبان و دانشجویان این مقطع، به‌ویژه متقاضیان سال ۱۴۰۵، برای برنامه‌ریزی دقیق مسیر تحصیلی نیازمند شناخت ساختار واحدهای درسی و پژوهشی هستند.
بر اساس ساختار رایج دوره دکتری تخصصی آموزشی ـ پژوهشی، مجموع واحدهای این مقطع ۳۶ واحد است. این چارچوب کلی میان دروس آموزشی و رساله پژوهشی تقسیم می‌شود؛ با این حال، سهم دقیق هر بخش و امکان تغییر آن بر پایه آیین‌نامه دانشگاه، رشته تحصیلی و مصوبات گروه آموزشی تعیین می‌شود.
بخش آموزشی معمولاً شامل دروس تخصصی، روش‌شناسی تحقیق، سمینار، زبان تخصصی و در برخی رشته‌ها دروس مکمل است. هدف این بخش، تقویت مبانی نظری، آشنایی با ادبیات علمی و آماده‌سازی دانشجو برای انجام پژوهش پیشرفته است.
بخش پژوهشی عمدتاً به رساله دکتری اختصاص دارد. دانشجو در این مرحله با راهنمایی استادان راهنما و مشاور، از تدوین پروپوزال و تصویب آن تا اجرای پژوهش، نگارش رساله و دفاع نهایی را طی می‌کند. رساله، مهم‌ترین بخش دوره دکتری و معیار اصلی ارزیابی توان پژوهشی دانشجو است.
در بسیاری از برنامه‌ها، بخش قابل‌توجهی از ۳۶ واحد به رساله اختصاص می‌یابد و باقی واحدها برای آموزش تخصصی در نظر گرفته می‌شود. برخی دانشگاه‌ها نیز بسته به رشته، واحدهای جبرانی یا پیش‌نیاز خارج از مجموع ۳۶ واحد را الزامی می‌کنند که در برنامه‌ریزی زمانی دانشجو اثرگذار است.
برای متقاضیان دکتری ۱۴۰۵، بررسی برنامه درسی مصوب، تعداد واحدهای آموزشی و پژوهشی، شرایط زبان، الزامات مقاله و مدت مجاز تحصیل ضروری است. این اطلاعات معمولاً در آیین‌نامه دوره دکتری دانشگاه و گروه آموزشی مربوط قابل دسترسی است.
در جمع‌بندی، عدد ۳۶ واحد چارچوب عمومی دوره دکتری تخصصی آموزشی ـ پژوهشی در ایران است، اما نسخه یکسان برای همه رشته‌ها و دانشگاه‌ها به شمار نمی‌رود. مرجع نهایی برای تعیین تعداد و نوع واحدها، آیین‌نامه مصوب دانشگاه و برنامه آموزشی گروه است.