نگرانی درباره وجود دوربین‌های مخفی و ابزارهای شنود در اتاق‌های هتل و اقامتگاه‌های اجاره‌ای، سال‌هاست که همراه مسافران است. در سال‌های اخیر با گسترش پلتفرم‌های اقامت کوتاه‌مدت و افزایش تعداد واحدهایی که بدون نظارت مستقیم مالک اداره می‌شوند، این دغدغه ابعاد تازه‌ای پیدا کرده است. در چنین شرایطی، بسیاری از کاربران به دنبال راهکارهایی هستند که پیش از استقرار در اتاق، ارزیابی سریعی از وضعیت محیط انجام دهند.
یکی از روش‌هایی که اخیراً توجه فعالان حوزه امنیت دیجیتال را جلب کرده، استفاده از دستیار برنامه‌نویسی مبتنی بر هوش مصنوعی «کلود کد» است. ایده اصلی این است که کاربر با نوشتن یک پرامپت دقیق و مرحله‌به‌مرحله، از این ابزار بخواهد تا فهرستی از اقدامات قابل انجام روی گوشی یا لپ‌تاپ خود را ارائه دهد؛ اقداماتی که به کمک آن‌ها می‌توان نشانه‌های احتمالی حضور دستگاه‌های ناشناس را ردیابی کرد.
در این فرایند، سه محور اصلی بررسی می‌شود. نخست، شبکه وای‌فای محلی؛ جایی که فهرست دستگاه‌های متصل به شبکه می‌تواند سرنخ‌هایی درباره تجهیزات ناشناس در اختیار بگذارد. دوم، سیگنال‌های بلوتوثی فعال در محیط که ممکن است به دوربین‌ها یا میکروفون‌های کوچک تعلق داشته باشند. سوم، تنظیمات امنیتی و حریم خصوصی تلفن همراه که در صورت پیکربندی نادرست، امکان دسترسی غیرمجاز به داده‌ها و تصاویر کاربر را فراهم می‌کند.
نکته مهم آن است که این روش یک ابزار کمکی است و نه یک راه‌حل قطعی. بسیاری از دوربین‌های مخفی با هدف پنهان‌ماندن طراحی شده‌اند و ممکن است در شبکه‌های عمومی یا از طریق حافظه داخلی کار کنند و هیچ ردپای شبکه‌ای از خود برجای نگذارند. به همین دلیل، کارشناسان توصیه می‌کنند مسافران در کنار بررسی‌های نرم‌افزاری، بازرسی چشمی نقاط پرخطر مانند آینه‌ها، دوشاخه‌ها، دتکتورهای دود، قاب تصاویر و وسایل تزئینی را نیز جدی بگیرند.
از منظر حقوقی نیز، نصب دوربین پنهان در فضاهای خصوصی نقض آشکار حریم شخصی است و در بسیاری از کشورها پیگرد قانونی دارد. با این حال، اثبات چنین تخلفی بدون مستندات کافی دشوار است؛ بنابراین ثبت شواهد، گزارش‌دهی به پلتفرم میزبان و در صورت لزوم اطلاع به مراجع انتظامی، بخشی از واکنش مسئولانه به این وضعیت محسوب می‌شود.
به نظر می‌رسد ترکیب هوش مصنوعی و آگاهی امنیتی، به تدریج به بخشی از آیین سفر تبدیل می‌شود؛ رویکردی که در آن مسافر پیش از باز کردن چمدان، چند دقیقه را به ارزیابی محیط اختصاص می‌دهد. با این حال، تا زمانی که ابزارهای تشخیصی ارزان، دقیق و در دسترس عموم قرار نگیرند، هوشیاری انسانی همچنان مهم‌ترین خط دفاعی در برابر نقض حریم خصوصی در سفر خواهد بود.