سیاه‌چاله‌ها معمولاً به‌عنوان اجرامی شناخته می‌شوند که با برخورد و ادغام، به سیاه‌چاله‌های بزرگ‌تر تبدیل می‌شوند؛ اما پرسشی کمتر شناخته‌شده این است که آیا یک سیاه‌چاله می‌تواند خودبه‌خود از هم بپاشد و به دو سیاه‌چاله تقسیم شود؟ یک مطالعه نظری تازه نشان می‌دهد چنین فرایندی، دست‌کم در شرایطی بسیار خاص، از نظر ریاضی ناممکن نیست.
بر اساس این تحلیل، سیاه‌چاله‌ای که تقریباً با بیشترین سرعت چرخش مجاز در چارچوب فیزیک می‌چرخد، ممکن است بتواند شکافته شود. با این حال، قوانین حاکم بر سیاه‌چاله‌ها این شکافت را بسیار دشوار و بعید می‌کنند؛ زیرا چنین رویدادی نیازمند شرایط مرزی و دینامیکی فوق‌العاده دقیقی است.
نویسندگان مطالعه تأکید می‌کنند که یافته‌های آن‌ها بیشتر یک چشم‌انداز نظری را روشن می‌کند تا شاهدی رصدی. به گفته آن‌ها، این سناریو به‌ویژه برای سیاه‌چاله‌های اولیه و رویدادهای پرانرژی مانند ادغام سیاه‌چاله‌ها اهمیت دارد.
اگر سیاه‌چاله‌ها بتوانند به قطعات کوچک‌تر تقسیم شوند، ممکن است نشانه‌هایی در تابش‌های پرانرژی، از جمله پرتوهای گاما، بر جای بگذارند. به همین دلیل، محققان امیدوارند تلسکوپ‌های پرتو گاما بتوانند در آینده ردپای چنین فرایندهایی را جست‌وجو کنند و داده‌های تازه‌ای برای آزمون نظریه‌ها فراهم آورند.
از منظر بنیادی، این پرسش می‌تواند به دانشمندان کمک کند محدودیت‌های نسبیت عام اینشتین را بهتر درک کنند و بررسی کنند که آیا سیاه‌چاله‌ها می‌توانند به شکلی رفتار کنند که درک کنونی ما از جهان را به چالش بکشد یا نه. پاسخ نهایی، دست‌کم در این مرحله، به رصدها و مدل‌سازی‌های دقیق‌تر وابسته است.