سیاه‌چاله‌ها معمولاً با برخورد و ادغام شناخته می‌شوند؛ فرایندی که در آن دو سیاه‌چاله به یک سیاه‌چاله بزرگ‌تر تبدیل می‌شوند. اما پرسشی بنیادین این است که آیا مسیر معکوس نیز ممکن است: آیا یک سیاه‌چاله می‌تواند از هم بشکافد و به دو سیاه‌چاله جداگانه تبدیل شود؟
یک مطالعه نظری جدید به بررسی همین پرسش پرداخته است. بر اساس این تحلیل، سیاه‌چاله‌ای که تقریباً با بیشترین سرعت زاویه‌ای مجاز از نظر فیزیک می‌چرخد، ممکن است در شرایطی خاص توانایی شکافته‌شدن داشته باشد. با این حال، قوانین حاکم بر سیاه‌چاله‌ها چنین رویدادی را بسیار دشوار و محدود می‌کنند.
به گفته پژوهشگران، این یافته‌ها فقط یک احتمال نظری نیست؛ می‌تواند به درک بهتر محدودیت‌های نظریه نسبیت عام اینشتین کمک کند. اگر سیاه‌چاله‌ها رفتاری داشته باشند که با تصور کنونی ما از جهان سازگار نباشد، ممکن است نیاز به بازنگری در برخی مبانی فیزیک نظری احساس شود.
نویسندگان مطالعه تأکید می‌کنند که تحلیل آن‌ها چشم‌انداز نظری شکافته‌شدن سیاه‌چاله‌ها را روشن‌تر می‌کند، به‌ویژه برای سیاه‌چاله‌هایی که با سرعت چرخش نزدیک به حد مجاز می‌چرخند. چنین سناریوهایی می‌توانند در آینده با داده‌های رصدی، از جمله جست‌وجو در پرتوهای گاما، آزموده شوند.
در سناریوهای کیهانی، فروپاشی‌های شدید می‌توانند سیاه‌چاله‌های کوچکی بر جای بگذارند. محققان امیدوارند تلسکوپ‌های پرتو گاما بتوانند ردپای احتمالی این سیاه‌چاله‌ها یا فرایندهای مرتبط با آن‌ها را شناسایی کنند. این مسیر می‌تواند پلی میان پیش‌بینی‌های نظری و مشاهده‌های اخترفیزیکی باشد.
اگرچه شکافتن سیاه‌چاله در عمل به نظر غیرممکن می‌رسد، فیزیک نظری هنوز امکان بررسی آن را کنار نمی‌گذارد. پرسش اصلی این است که آیا طبیعت در شدیدترین شرایط گرانشی، رفتارهایی از خود نشان می‌دهد که درک فعلی ما را به چالش بکشد یا نه.