با اعلام رسمی خداحافظی کریستیانو رونالدو از فوتبال ملی، پرونده یکی از درخشان‌ترین دوران‌های تاریخ تیم ملی پرتغال بسته شد؛ اما پرسشی که بلافاصله در رسانه‌ها و میان هواداران مطرح شد، سرنوشت پیراهن شماره ۷ است؛ شماره‌ای که سال‌ها با نام رونالدو گره خورده بود و حالا باید صاحب تازه‌ای پیدا کند.
رونالدو خبر بازنشستگی بین‌المللی خود را در ویدیویی خداحافظی اعلام کرد که از حساب‌های رسمی‌اش منتشر شد. او در بخشی از این پیام گفت: «روز بازگرداندن پیراهن شماره ۷ به تیم ملی‌مان، به همه ما فرا رسیده است.» آخرین ایستگاه ملی او دیدار برابر ولز در سپتامبر گذشته بود؛ دیداری که پایان‌بخش دوره‌ای شد که از سال ۲۰۰۳ آغاز شده بود.
با این حال، آنچه در نگاه نخست به‌عنوان یک تصمیم احساسی و نمادین به نظر می‌رسد، در عمل با محدودیت‌های قانونی روبه‌روست. پیش از آن‌که بحث بازنشسته‌کردن شماره ۷ جدی شود، رافائل لیائو در آخرین وقفه بازی‌های ملی و پس از خروج رونالدو از اردو پیش از دیدار با دانمارک، این پیراهن را به تن کرد؛ نشانه‌ای روشن از اینکه شماره ۷ همچنان در چرخه استفاده تیم ملی باقی می‌ماند.
بر پایه مقررات یوفا، تیم‌های ملی موظف‌اند فهرست نهایی ۲۳ نفره خود را همراه با شماره پیراهن هر بازیکن، حداکثر تا نیمه‌شب روز پیش از مسابقه ارائه کنند. در این چارچوب، هیچ شماره‌ای نمی‌تواند خالی بماند و در هر مسابقه رسمی زیر نظر فیفا نیز باید بازیکنی پیراهن شماره ۷ را بر تن کند. به همین دلیل، این شماره در اردوهای مختلف میان بازیکنان جابه‌جا خواهد شد.
سابقه این رویه در سال‌های حضور رونالدو نیز دیده می‌شود؛ بازیکنانی چون نانی، ریکاردو کوارشما، فابیو کوئنترائو، آندره سیلوا، بروما، ریکاردو هورتا و میگل ولوزو در غیاب او شماره ۷ را پوشیدند و پدرو نتو و ترینکائو نیز زمانی با همین شماره روی نیمکت نشستند.
طبق مقرراتی که به فیفا نسبت داده می‌شود، بازنشسته‌کردن یا کنار گذاشتن دائمی شماره‌ها در تیم‌های ملی مردان ممنوع است و جایگاه و اعتبار بازیکن نیز در این قانون هیچ تفاوتی ایجاد نمی‌کند. در مقابل، باشگاه‌ها از چنین اختیاری برخوردارند و می‌توانند شماره پیراهن یک بازیکن را برای همیشه بایگانی کنند.
پائولو فوتری، چهره شناخته‌شده فوتبال پرتغال، در مراسم جوایز بنیاد ورزش در اکتبر گذشته پیشنهاد خود را چنین مطرح کرد: «اگر در فدراسیون فوتبال بودم، پیراهن شماره ۷ را بازنشسته می‌کردم؛ کریستیانو باید با شکوه بدرقه شود.»
نمونه‌های تاریخی نیز محدودیت قانونی فیفا را تأیید می‌کنند. در سال ۲۰۰۱، فدراسیون آرژانتین درخواست رسمی بازنشسته‌کردن شماره ۱۰ را به افتخار دیه‌گو مارادونا ارائه کرد، اما فیفا آن را نپذیرفت و آریل اورتگا در جام جهانی ۲۰۰۲ همین شماره را پوشید. ماجرایی مشابه برای لیونل مسی تکرار شد؛ پس از اعلام بازنشستگی او، درخواست فدراسیون آرژانتین برای بایگانی شماره ۱۰ به همان دلیل قانونی رد شد.
نمونه انسانی دیگری به مارک-وین فویه، بازیکن کامرونی، بازمی‌گردد که در جریان جام ملت‌های آفریقا در سال ۲۰۰۳ و در میانه زمین بر اثر حمله قلبی جان باخت. تلاش کامرون برای بازنشسته‌کردن شماره ۱۷ او با مخالفت فیفا روبه‌رو شد؛ اما باشگاه منچسترسیتی شماره ۲۳ و باشگاه لانس شماره ۱۷ را به افتخار او کنار گذاشتند، چرا که مقررات حاکم بر باشگاه‌ها متفاوت است.
نگاهی به کارنامه رونالدو نشان می‌دهد که شماره ۷ از ابتدا همراه او نبود. او نخستین بازی خود را برای چاوز با شماره ۱۶ انجام داد و از یورو ۲۰۰۴ تا جام جهانی ۲۰۰۶ پیراهن شماره ۱۷ را پوشید؛ شماره‌ای که تا زمان بازنشستگی لوئیس فیگو، مالک تاریخی شماره ۷ پرتغال، در اختیار او بود. از سال ۲۰۰۷ بود که شماره ۷ به نشانه شناخته‌شده رونالدو در تیم ملی تبدیل شد.
دوران شماره ۷ با رونالدو به پایان رسیده است، اما خود این شماره از تیم ملی پرتغال حذف نخواهد شد و بازیکنان مختلف آن را بر تن خواهند کرد؛ محدودیتی که در قوانین فیفا برای تیم‌های ملی پیش‌بینی شده است.