بحث درباره آینده برنامه هسته‌ای ایران و احتمال خروج از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) بار دیگر در فضای عمومی و شبکه‌های اجتماعی بالا گرفته است. این موضوع پس از آن ابعاد تازه‌ای یافت که فتوای شرعی حرمت ساخت و استفاده از سلاح هسته‌ای، به عنوان یک اصل اعلامی، همچنان چارچوب رسمی جمهوری اسلامی در این حوزه شناخته می‌شود.
در میان کاربران، طیف متنوعی از دیدگاه‌ها دیده می‌شود. برخی با شعار «همین حالا خارج شویم» بر این باورند که ماندن در NPT بدون بهره‌مندی از حقوق کامل هسته‌ای، هزینه‌ای یک‌طرفه است و خروج می‌تواند به تقویت قدرت بازدارندگی و افزایش اهرم فشار در مذاکرات منجر شود. آنان به تجربه کشورهایی اشاره می‌کنند که خارج از این پیمان یا با محدودیت‌های کمتر، مسیر خود را ادامه داده‌اند.
در مقابل، منتقدان خروج فوری هشدار می‌دهند که چنین اقدامی می‌تواند ایران را در انزوای بین‌المللی عمیق‌تری قرار دهد، همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را محدود کند و زمینه را برای تشدید تحریم‌ها یا اقدامات تنش‌زا فراهم سازد. به گفته آنان، تبعات خروج تنها به حوزه امنیتی محدود نمی‌شود و می‌تواند بازار ارز، تجارت خارجی و سرمایه‌گذاری را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
گروهی دیگر از تحلیلگران بر این نکته تأکید دارند که بحث خروج از NPT نباید به یک شعار احساسی تبدیل شود و لازم است تبعات حقوقی، فنی و راهبردی آن به‌صورت شفاف سنجیده شود. از نگاه آنان، هرگونه تغییر در تعهدات هسته‌ای باید با در نظر گرفتن سناریوهای واکنش قدرت‌های جهانی و کشورهای منطقه ارزیابی شود.
در مجموع، مناقشه بر سر خروج ایران از NPT نشان‌دهنده شکاف در افکار عمومی درباره بهترین مسیر تأمین منافع ملی است؛ شکافی که یک سوی آن بر استفاده از اهرم‌های فشار و سوی دیگر آن بر مدیریت ریسک و پرهیز از انزوا تأکید دارد.