کریستیانو رونالدو، کاپیتان و رکورددار تیم ملی پرتغال، بازنشستگی خود از فوتبال ملی را اعلام کرد. این تصمیم پس از ۲۳ سال حضور پیوسته در تیم ملی گرفته شد و پایانی بر دوره‌ای است که بسیاری از تحلیلگران آن را نقطه تغییر جایگاه فوتبال پرتغال در جهان می‌دانند.
بازنشستگی ملی رونالدو چند هفته پس از اختلاف او با ژرژ ژسوس رخ داد. این تنش زمانی بالا گرفت که ستاره النصر در آخرین وقفه ملی اردوی پرتغال را ترک کرد. رونالدو خواهان ادامه بازی برای پرتغال و دنبال کردن رؤیای زدن هزارمین گل دوران حرفه‌ای با پیراهن این تیم بود. ژسوس نیز آماده بود نام او را در فهرست جدید قرار دهد، اما رونالدو با اعلام پیش‌دستانه بازنشستگی، معادلات را تغییر داد.
رونالدو در اوت ۲۰۰۳ و در ۱۸ سال و ۶ ماهگی نخستین دعوت ملی خود را دریافت کرد. درخشش او با پیراهن اسپورتینگ لیسبون توجه لوئیز فلیپه اسکولاری، سرمربی وقت پرتغال، را جلب کرد و او با وجود ستارگان نام‌آشنای آن نسل، به تیم ملی فراخوانده شد. رونالدو خیلی زود در دیداری دوستانه برابر قزاقستان به میدان رفت و سپس در آماده‌سازی پرتغال برای یورو ۲۰۰۴ حضور یافت.
نخستین گل ملی او در بازی افتتاحیه یورو ۲۰۰۴ برابر یونان به ثمر رسید. پرتغال در فینال همان تورنمنت مغلوب یونان شد، اما این رقابت‌ها آغاز ظهور ستاره‌ای بود که در سال‌های بعد چهره فوتبال ملی پرتغال را دگرگون کرد. در آن مقطع، لوئیس فیگو همچنان چهره اول تیم ملی پرتغال به شمار می‌رفت.
پیش از دوران رونالدو، پرتغال هرچند با لقب «دریانوردان» و سبک فوتبال هجومی‌اش تحسین می‌شد، در ردیف قدرت‌های تثبیت‌شده‌ای مانند برزیل، آرژانتین، آلمان و ایتالیا قرار نمی‌گرفت. این تیم تنها سه بار به جام جهانی رسیده بود: ۱۹۶۶، ۱۹۸۶ و ۲۰۰۲. بهترین دستاورد آن دوره، جایگاه سوم جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس با درخشش اوزه‌بیو بود. پرتغال در جام‌های جهانی ۱۹۸۶ مکزیک و ۲۰۰۲ کره جنوبی و ژاپن نیز در مرحله گروهی حذف شد.
در جام ملت‌های اروپا نیز پرتغال پیش از ۲۰۰۳ سه بار حاضر شده بود: ۱۹۸۴، ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰. این تیم در یورو ۱۹۸۴ و یورو ۲۰۰۰ به نیمه‌نهایی رسید، اما هیچ‌گاه قهرمان قاره نشده بود. با ورود رونالدو، مسیر پرتغال در رقابت‌های ملی تغییر کرد.
در ۲۳ سال حضور رونالدو، پرتغال هیچ جام جهانی یا جام ملت‌های اروپا را از دست نداد و شش بار پیاپی به جام جهانی صعود کرد؛ در حالی که پیش از آن مجموع حضورهایش در این رقابت‌ها سه بار بود. در جام ملت‌های اروپا نیز شمار حضورهای پرتغال دو برابر شد و این تیم که پیش از آن عنوان قاره‌ای نداشت، در این دوره سه جام به دست آورد: قهرمانی یورو ۲۰۱۶ و دو قهرمانی لیگ ملت‌های اروپا.
پرتغال در دوران رونالدو تنها یک بار از جمع ۱۰ تیم برتر رده‌بندی جهانی خارج شد و در سال ۲۰۰۸ در رتبه یازدهم ایستاد. قهرمانی یورو ۲۰۱۶ این تیم را به رتبه سوم رده‌بندی جهانی رساند؛ بهترین جایگاه تاریخ فوتبال پرتغال. چنین جایگاهی در دهه‌های پیش از رونالدو تقریباً دور از تصور بود.
رونالدو در ۲۳ سال حضور ملی، ۲۳۴ بازی برای پرتغال انجام داد و رکورددار بازی ملی در تاریخ این کشور است. او با ۱۴۶ گل بهترین گلزن تاریخ تیم ملی پرتغال است و ۴۵ پاس گل نیز در کارنامه ملی خود دارد. او تنها بازیکنی است که در شش دوره جام جهانی گل زده و با ۱۴ گل، بهترین گلزن تاریخ جام ملت‌های اروپا به شمار می‌رود. رونالدو همچنین در دیگر رقابت‌های ملی و باشگاهی رکوردهای متعددی را به نام خود ثبت کرده است.
بازنشستگی ملی رونالدو، هرچند پایان حضور او در تیم ملی پرتغال است، اما میراث او در ساختار فوتبال این کشور ادامه خواهد یافت. نسلی که با رونالدو رشد کرد، اکنون پرتغال را به یکی از مدعیان ثابت رقابت‌های جهانی و قاره‌ای تبدیل کرده است.